amerigo
over de kunsten, reizen & boeken by Erwin Nas

Ontmoeting

Ik kijk ongemakkelijk om me heen. Dennis is er nog steeds niet. Mijn oog valt op een stoel die eruitziet alsof hij is gemaakt van stromend water, of vloeibaar glas. lk heb nog nooit zoiets bijzonders gezien. Hij staat op een kleine verhoging en er zijn verschillende spots op gericht, alsof het een kunstwerk is. Misschien is het dat ook wel.
    lk loop eropaf en buig me voorover. Het materiaal glanst, en zelfs de rug en de poten lijken ook van dichtbij bedrieglijk veel op stromend water. lk steek mijn vingers uit en laat mijn vingertoppen over de rugleuning glijden. Die is koel en hard. De stoel is opmerkelijk stevig.
    »Verrast ?« hoor ik een mannenstem achter me vragen.
    lk trek mijn hand terug alsof de stoel onder stroom staat. Het is vast niet de bedoeling dat bezoekers de kunstwerken betasten.
    »Prototype,« gaat de stem door. Er zit een hees randje om die stem, die onwillekeurig een zachte rilling door mijn lijf laat gaan. »Je hebt de primeur.« Nieuwsgierig draai ik me om. En dat had ik misschien beter niet kunnen doen. lk kijk recht in een paar diepliggende ogen die me geamuseerd opnemen. lk geloof dat mijn mond openvalt. Wauw !
    De man staat nog geen twee meter bij me vandaan. Hij is een kop groter dan ik en heeft een krachtig, hoekig gezicht. Zijn lippen zijn vol, maar onmiskenbaar mannelijk en plooien zich in een zelfverzekerde grijns terwijl hij me bekijkt. Zijn donkere haar glanst en is bijna net zo zwart als zijn overhemd, dat openstaat bij de boord en een brede, gespierde hals toont die nogal primitief afsteekt bij zijn verfijnde kleding.
    Deze man heeft iets gevaarlijks om zich heen hangen. Een broeierig aura dat me naar adem doet happen. Wat mijn onderbewuste al eerder had opgepikt, heeft nu eindelijk ook mijn verstand bereikt : het is seksuele energie. Daar heeft hij een overvloed van. Een schandalige hoeveelheid. lk geloof dat mijn mond nog steeds openstaat.
    Hij slaat zijn armen over elkaar en de spieren van zijn bovenarmen tekenen zich af onder de dure stof van zijn overhemd. Deze man is geen ondergeschikte. Dit is iemand die orders uitdeelt, die met een enkele blik met zijn koele, blauwe ogen een heel leger aanstuurt.
    Hij vertrekt geen spier. Zegt niets, kijkt me alleen maar aan. Dan trekt hij opnieuw geamuseerd een mondhoek op.
    lk voel me ineens naakt. lk weet me geen houding te geven, wiebel nerveus van mijn ene voet op de andere. Sta stil, Nadine, in hemelsnaam !
    lk forceer mezelf om zo neutraal mogelijk naar hem te kijken en pers er een nerveuze glimlach uit. Het lukt me niet om normaal te doen, mijn lichaam weigert me te steunen - de verraadster. lk voel dat ik begin te blozen. Het rood kruipt op vanuit mijn borst naar mijn nek, mijn wangen beginnen te gloeien. Dit is zo gênant. Zeg iets, Nadine, doe iets - nu !
    »Met een beetje geluk wordt dit onze toekomstige klassieker.«
    lk knik nerveus. »Mooi,« piep ik.
    »Dat zeker ... Heel mooi.« Ongegeneerd neemt hij me op. lk voel me naakter dan naakt onder zijn blik. Hij kijkt naar me alsof ik een kunstwerk ben dat getaxeerd moet worden, één in de hogere prijsklasse. Dan zie ik zijn ogen donkerder worden. De manier waarop hij naar me kijkt brengt me volledig van mijn stuk. Dit is geen taxerende blik meer. Dit is intenser, broeierig. Deze onbekende man kijkt naar me met de onmiskenbare honger van een roofdier dat een prooi in het vizier heeft.
    lk adem snel en hoog in mijn borst terwijl ik mijn best doe om zo normaal mogelijk te doen.
    Wat gebeurt er, wat is er aan de hand ? lk ben verdorie geen bakvis van dertien. lk ben vijfentwintig, volwassen. lk woon al jaren op mezelf en run samen met een goede vriend en vriendin een eigen bedrijf. Bovendien is dit niet de eerste mooie vent die ik in mijn leven ontmoet. lk ken er zoveel. Echt, tientallen. Maar niet zo mooi.
    Het is niet alleen zijn uiterlijk dat me helemaal van slag brenst. Er is nog meer aan de hand. Waarom reageert mijn lichaam anders zo heftig ? Dit heb ik nog nooit meegemaakt. lk sta letterlijk te trillen op mijn benen. lk adem oppervlakkig door halfopen mond en ik kan geen woord uitbrengen. Kan alleen maar naar hem kijken, vol onzag, in die diepliggende, donkerblauwe ogen. Het lijkt wel of hij dwars door me heen kijkt. Dwars door alle nutteloze, futiele laagjes beschaving. Binnen in me roert zich iets. lk voel mijn onderbuik samentrekken. O, help. Zeg wat, Nadine. Kom op !


een fragment uit Ontmoeting,
deel 1 van Muren van Glas
Erwin Nas - kunst, cultuur & reizen - amerigo, 2017